Waar is de maan? Ze zweeft niet in de lucht, “Ze is weg” gaat het gerucht. Maar de zon is er altijd, en die wil ik nooit kwijt. Ookal zie ik haar niet nu, haar warmte voel ik continu. De maan kom ik nog tegen misschien, maar ik ben gemaakt om de zon te zien.

Ik kan niet slapen, dus ik tel schaapjes. Ik was bereid, maar voor ik begon, was ik al afgeleid. Ik denk aan haar. Ik focus op het schaap en ik gaap, maar mijn gedachten dwalen af, ookal ben ik bekaf. Ik hou mijn ogen niet open, maar voor haar zou ik nog een marathon lopen. Ik was op slapen voorbereid, maar zal meer om haar geven, voor eeuwig, en altijd.

Een paar dagen geleden zag ik haar nog, nu voelt het leven als bedrog. Haar warmte ontbreekt aan mij, maar ik zal nooit vergeten wat ze zei. Haar leven verbonden met dat van mij, en nu ben ik voor eeuwig blij. Ik zal haar even moeten missen, maar zal mij nooit van zon vergissen. Zij maakt alles rond haar beter, en die warmte wordt steeds heter. Alleen zij past bij mij, alleen samen zijn we vrij.

Het is moeilijk te vertellen, dus je moet het je voorstellen. Een gevoel zo uitdrukkelijk, door een persoon zo verrukkelijk. Een effect zo onverklaarbaar, een meisje zo onweerstaanbaar. De liefde van mijn leven, in mijn gedachten blijft ze zweven. Elke andere persoon laat me kou, ik kan het alleen maar uitleggen als…Ik hou van jou.

Ik mis haar, het meisje waarvoor ik koos, ik mis haar, dus ik word boos. Ik mis haar bij het opstaan, ik mis haar tijdens het slapen gaan. Ik mis haar, en de pijn versterkt, ik mis haar onbeperkt. Ik mis haar niet weinig, ik mis haar oneindig. Maar hoeveel geluk heb ik wel niet, dat ik haar heb om te missen. Een persoon die mijn leven zal beslissen. Een persoon die ik zo hard mis, dat…dat is geluk dat simpelweg niet te vatten is.

We zijn nog jong, nog kinderloos. In de fleur van ons leven, alles lijkt wel roos. Maar dit is niet het toppunt, het beste moet nog komen. Of toch, dat is wat ik van alle mama’s heb vernomen. Het is nog niet zover, maar ik kan je 1 ding beloven. Jij gaat de beste mama zijn ter wereld, daarin mag je mij geloven.

Ik kijk hard uit naar onze toekomst, alle reizen die we gaan beleven. Maar soms krijg ik vlinders in mijn buik, want ik besef dat we nu vastzitten in het heden. En dat is helemaal niet erg, we hebben momenten om nooit meer te vergeten. En dan eens dat gepasseerd is, blijft het achter in het verleden. Maar dan voel ik de nostalgie zo immens hard, en dat is maar met 1 reden. Wij zijn een AIKONIC duo, hopelijk het je dat goed begrepen.

Ik mis weten dat je naast me ligt. Ik mis praten in het echt en niet via bericht. Ik mis jou kunnen vastpakken en voelen dat ik ben waar ik hoor te zijn. Ik mis dat je op mijn arm ligt en die in slaap valt, ookal doet het pijn. Ik mis wanneer je praat als ik iets vraag, en wanneer je roept als ik iets stom vraag. Ik mis haten op de main character van een serie tesamen. Ik mis bedampte ramen. Ik mis jij die mij wakker maakt op de beste manier. Ik mis het om mijn lichaam tegen dat van jou te drukken…was je nu toch maar hier. Ik mis dat je mijn hand op jou legt en jouw hand op mij wanneer je het te warm hebt maar ik toch fysiek contact wil. Ik mis wanneer je met jouw nagels over mijn rug glijd, daarvan word ik stil. Ik mis dat je begint te lachen als ik jou side eye nadat ik een slechte joke maak. Ik mis jouw geur, jouw gevoel…ik mis jouw smaak. En ik mis de zalige persoon die je bent, die nu voor een leegte in mijn dag zorgt omdat ze hier niet naast me is.